Moje boje z basem [cz.8]

obrazy: 

czyli: obalanie mitów (cz.1 )

Tak jak chyba gdzieś już wspominałem, w piątek byłem odebrać swojego Hoefnera od lutnika. Gitarka została zreanimowana fantastycznie, co mnie ucieszyło. Jeszcze bardziej ucieszyło mnie to, że udało mi się wynegocjować obniżkę ceny za usługę o stówę. Takie spadłe z nieba pieniążki należy jakoś zagospodarować. Ale jak? Można by spokojnie przepić, ale trochę za zimno na biesiady piwne. Wódki do lustra pić nie lubię, a tu małżonka nie pija, zaś koledzy od kielonka na nartach. Postanowiłem zatem zainwestować te pieniądze w Adelitkę.

Całą prawie sobotę spędziłem na przeszukiwaniu sieci, by znaleźć jakiś "słitaśny" efekt do basu. Ponieważ aksjomatem tych poszukiwań było: zero Behringerów i żadnych przesterów - przy niesamowitym kapitale, którym dysponowałem - poszukiwania musiały zakończyć się fiaskiem. Całą niedzielę grałem więc naprzemiennie: na odzyskanym klasyku i na pozyskanej niedawno Basi. Miało to pewne skutki.

Jak być może uważnym czytelnikom moich postów na forum wiadomo: model o nazwie "futrzak" ma wszystkie parametry takie jak trzeba. No, jak grecki heros. Poza jednym parametrem (nie, nie chodzi o TEN wymiar, o jakim pomyśleliście sobie, świntuszki. TEN wymiar też jest OK ;).

Lekka niedoróbka rodzicieli spowodowała jednak, że futrzak ma łapy bynajmniej nie jak bochenek chleba. I palce też ma trochę krótsze niż ustawa przewiduje. Wprawdzie nie takie jak Edgar Peronowy, ale mimo wszystko lekko zminiaturyzowane. Powoduje to czasami problemy przy grze na gitarze (a na Basi zwłaszcza). Stąd ustrojstwo o nazwie "kapodaster" bywa u futrzaka czasem w obrotach.

Rano w poniedziałek obudziłem się z bólem dolnej części palców lewej ręki. Wcześniej przez miesiąc grałem tylko na Basi - więc paluchy się przyzwyczaiły. Teraz płodozmian gitarowy w połączeniu z maratonem grania przez ponad 16 godzin okazał się dla palców nie do zniesienia. Spowodowało to natychmiastową decyzję (a szybka decyzja - to najlepsza decyzja): "Zaskórniak idzie na kapo do basu."

Zacząłem zatem szukać. I w momencie, gdy stwierdziłem, że efekt będzie taki sam jak przy poszukiwaniu efektu (czyli żaden) - zajrzałem na taką jedną witrynkę o nazwie basoofka.net. Zgodnie z regulaminem użyłem "Szukaj" i wypluło mi coś takiego:

(...)Kapodaster do basu, to - właśnie z względów, jakie opisałeś (potrzebny bardzo duży nacisk na struny) - kompletna niedorzeczność. Weź sobie tak na logikę siłę sprężyny, która jest do tego potrzebna (...) (podpisano: Kapral , source: http://basoofka.net/node/15285)

Łorzeszku... skoro imć Kapral tak prawi, to coś musi być na rzeczy - pomyślałem. I w tym momencie ozwał się diabełek podszeptujący: "Jeśli w necie znajdziesz coś co nie pasuje do twoich marzeń - przeczytaj informację uważnie jeszcze raz. Musi być przecież inne wyjście, albo choćby jakieś drugie dno". Posłuchałem szatanka. I w tym samym wątku znalazłem link do niemieckiej strony proponującej "kapo do basu". Klik... i... nic takiego tam nie ma. Ale za to jest co innego. Kapo G7th, o którym futrzak przemyśliwał niedawno (zanim wszedł w Basię) aby zakupić go do klasyka. Podpisane jest jako kapo do gitary: klasycznej, akustycznej, elektrycznej i... do basu .

Chwyciwszy taki trop futrzak nie popuścił. Prześledziwszy wszystkie strony z G7th znalazł informacje, że tu nacisk reguluje się bezsprężynowo, a ponoć i tak jest duży oraz zupełnie wystarczający. Znalazłem też informacje, że producent daje dożywotnią gwarancję. Ale co najważniejsze - znalazłem stronę, która - jako jedyna - podawała długość ramienia wszystkich odmian G7th. Jest ich cztery, a ramiona mają od 42 do 55 mm. Teraz chwyt za linijkę. Basia secundo voto Adelita ma gryf jazzowy, czyli węższy o szerokości od 41 (przy siodełku) do 64 mm (przy korpusie). Hmm, trochę za dużo. Ale, ale... I tak wyżej niż na 12 progu kapa nie założę, bo tam szyjka grubnie, a potem jest korpus. A na 12-tym progu jest 55 mm właśnie.

Dobra nasza. Allegro, klik, klik... O zerwał nać... Najtańszy G7th na 55 mm kosztuje 125 zł. Trudno. Dokładamy "finfuncwanciś". Nie będziemy się bawić w kupowanie przez Alledrogro, bo jest opcja odbioru osobistego. Tramwajek jest nieco tańszy od kuriera ;).

Biorę do ręki i... cholera jakie to małe. Da się spokojnie zamknąć w mojej niewielkiej przecież dłoni. Chyba wywaliłem kasę w błoto. Najwyżej będzie tylko do klasyka. A jak nie przypasuje - to mam prawo do kilku dni zwrócić. A jak nie, to jest dożywotnia gwarancja. Można by - powołując się na nią ,zgodnie z prawdą zresztą, zażądać np. wzmocnienia gumek w kapodasterze. Takie (i jeszcze gorsze) myśli tłukły mi się po głowie podczas powrotu do domu.

Niepotrzebnie.

Kapodaster G7th Performance (55 mm) włazi idealnie na wszystko. I na klasyka, i na oba Debfilki: akustyka i 12-tkę (tu do 6 progu, bo potem mu za szeroko), i ... co dla moich zbolałych paluchów najważniejsze - na Basię też. Teraz trzeba coś zagrać: Hoefner brzmi OK, akustyk też, 12-tka tak sobie [chyba będę musiał obniżyć akcję strun, albo wymienić te xxx-letnie "Presto"], a Basia?

Adelitka (na Hiwattcie) z kapem brzmi... lepiej niż bez kapa. W każdym razie dla mnie. Taki właśnie ton mi pasi. Po chwili jednak brzęczenie struny E mąci moją radość. Czyżby wszystko na nic, a kasa w błoto? Wystarczyło walnąć się w główkę. Tylko taki "mądry" jak ja zakłada kapo tego typu "rozwartością" w stronę najgrubszej struny, która potrzebuje przecież najmocniejszego docisku. Myk, myk - założone odwrotnie - i wszystko gra. Gra i nawet nie buczy.

Dowód na to co napisałem powyżej? Spokojnie, to nie straż pożarna. Próbki będą, tak jak wcześniej napisałem - gdy zostaną spełnione dwa warunki:

* będę miał kartę muzyczną (bo ten zintegrowany realtek AC97 może w kompie kolegi Zakwasa działa dobrze. U mnie nie. Bez względu na to co nagrywam i czym nagrywam: od Audacity do Samplitudy - moduluje lepiej niż efekty Behringera. Tyle, że modulacja nie zawsze jest pożądana, a mój realtek ma ją "niewyłączalną")
* nauczę się nieco grać. Nie chcę zostać zbluzgany przez basoofkową Lożę Szyderców - jak chociażby ten biedny kolega forumowicz od Jolanki,

Wracając do kapodastera. Mam go wprawdzie dopiero aż jeden dzień, ale jestem z niego bardzo zadowolony. Oto zady i walety tego ustrojstwa:

NA PLUS:
+ mały
+ prosty w obsłudze
+ współgra z Basią
+ można stroić gitarę (Basię też !) bez zdejmowania kapo (!)
+ możliwość "sterowania" naciskiem daje nowe możliwości brzmieniowe (przy mocnym ściśnięciu dźwięk jest soczysty, przy słabszym kłapciaty, przy skośnym pływający, przy bardzo słabym - brzęczący. Te trzy ostatnie brzmienia słyszałem na basach wyposażonych w efekty za 600-700 zł ;), zatem też czasami są potrzebne

NA MINUS:
- cena, zwłaszcza w Polsce. Ja rozumiem, że każdy chce zarobić, ale w sklepach zachodnich toto jest za 19-23 ojro z groszami. W hurcie zapewne jeszcze taniej.
- niepewność ("I w myślach sobie zadaję pytanie: kiedy to cudo działać mi przestanie. Tabadam dam..."). Nie znam patentu G7th, ale do tej pory stykałem się tylko ze sprężynowcami lub kapodasterami dokręcanymi. I jedne i drugie wytrzymywały na zwykłej gitarze max. 10-12 lat, a G7th wygląda przy nich tak delikutaśnie, że przyprawia mnie o stres. Zwłaszcza, że będzie wykorzystywany w warunkach, powiedzmy, ekstremalnych.

Ktoś zapewne zada pytanie. Czy jest sens do TAKIEJ Basi za 280 zł dodawać kapodaster za prawie połowę tej ceny? Odpowiadam: Jest.

Po pierwsze: będę go używać z co najmniej parą (a w porywach: z czwórką) gitar, więc koszty się rozkładają. A biorąc pod uwagę cenę Hoefnerka - relatywnie wychodzą grosze ;)
Po drugie: obaliłem mit, że kapodasterów do basu nie ma. Jest (choć może nawet sam producent jeszcze o tym nie wie ;). Przynajmniej do Jazza.
Po trzecie: ten eksperyment sprawił mi radość, a moim palcom wyczuwalną ulgę.

I wystarczy.