Squier Vintage Modified Jazz Bass

(Vintage Modified J Bass-70’s)
wygląda tak: http://www.squierguitars.com/products/search.php?partno=0326702521

No cóż – niby wszyscy coś o tym basie wiemy, ale może warto wrzucić do czytelni krótką recenzję dla całej reszty. Najpierw specyfikacja (na stronie Squiera jest kilka nieścisłości, więc może być przydatna):

- drewno korpusu: klon czerwony (trzy kawałki);
- drewno szyjki: klon (nie podano gatunku);
- drewno podstrunnicy: klon (nie podano gatunku), hebanowe markery i binding;
- wykończenie poliuretanowe (korpus) i naturalne (szyjka i podstrunnica);
- przetworniki: 2 Duncan Designed™ JB101 Single-Coil Jazz Bass® Pickups with AlNiCo 5 Magnets;
- potencjometry: głośność przystawki od strony szyjki, głośność przystawki od strony mostka, barwa obydwu przystawek (pokrętła i płytka chromowana);
- klucze: standardowe z otwartymi maszynkami (chromowane);
- mostek: standardowy (chromowany)
- progi: 20 medium jumbo;
- siodełko: plastikowe (białe);
- płytka ochronna: plastikowa, trójwarstwowa;
- ważniejsze wymiary: skala - 864 mm, szerokość szyjki przy siodełku - 38 mm, promień (okręgu wyznaczającego łuk podestrunnicy;) – 241 mm, liczba strun – 4.

Wygląd.
Bas wygląda na porządnie zrobiony. Progi wczepione perfekcyjnie, binding daje świadomość tego, że na pewno nie porżniemy sobie łapek (wykonany jest solidnie i w przeciwieństwie do plastikowych nie mam wrażenia, że pęknie jak one przy progach po jakimś czasie). Markery również są dobrze dopasowane – żadnych nawet najmniejszych szparek między drewnami. Chrom błyska, lakier na korpusie, położony równo, też. Jedynym minusem w wyglądzie jest nieco niechlujnie przyczepiona płytka ochronna: w jednym miejscu plastik odstawał ze 2 milimetry, co jednak dało się poprawić.

Regulacja.
Pręt szyjki daje się dobrze sterować – szyjka reaguje dobrze na najmniejsze nawet ruchy imbusem: swoje standardowe ustawienia osiągnąłem w szybkim czasie (niemal prosty gryf, a później ustawianie mostka, tak aby ustawić struny, by dopiero przy mocniejszym szarpnięciu powyżej XII progu słuchać było trzaśnięcie o próg – a więc tylko nieco wyżej niż Marcus). Klucze jak na razie dają sobie radę – stroją, nie puszczają. Gorzej ze śrubkami regulującymi wysokość przystawek – wolałbym dać je tak wysoko jak to tylko możliwe, są jednak mało sterowalne, a sprężynki sprawiają, że zapadają nieco pod kciukiem.

Ergonomia.
Po ustawieniu, jakie preferuję (a jakie jest moim prywatnym kryterium oceny tego czy gitara jest sterowalna czy nie, można bowiem ustawić ją i niżej i wyżej bez przeszkód) bas jest bardzo komfortowy. Praktycznie jedyną trudnością jest palcem małym i serdecznym dotknąć XIX i XX progu struny E). Reszta jest po prostu wygodna, poza wspomnianym ustawianiem wysokości przystawki, wpływającym na ergonomię. Dodam, że nieco ciężko jest mi się przyzwyczaić w jazz bassie do chromowanych pokręteł, ale może to tylko kwestia czasu.

Brzmienie.
Bass cały drży, kiedy na nim gram, co świadczy o sporym sustainie. Bardzo silny sygnał z przystawek. Na strunach fendera, które miał fabrycznie założone (a które subiektywnie mi nie leżą i już) miał tłuste rockowe brzmienie (trzeba było też nieco mocniej szarpnąć). Po założeniu stalowych ernie ballów 95-80-60-45 uzyskałem to, czego chciałem – bardzo selektywne brzmienie, które mogę dość dobrze kontrolować blendując sobie sygnał. Mimo, że przystawki są nieco lepsze niż jakieś standardowe no name’y (właściwie to są to no name’y, bo cóż to znaczy w przypadku przystawki ‘designed by...’? ale mniejsza o to), to jak dla mnie ich brzmienie jest pełne, ale (będę przez chwilę poetą) nazbyt przezroczyste – dlatego w najbliższym czasie zakładam bartolini. Brzmieniem byłem zachwycony już w sklepie na rumble’u piętnastce. Odleciałem jak podłączyłem pod mojego hartke’a kickbacka piętnastkę, ale umarłem, kiedy podłączyłem pod kombo markbassa na dwunastce. Czy zmartwychwstanę na bartkach? – dowiecie się w aktualizacji. Najważniejsze jest to, że basik na sucho gra świetnie, a przystawki i wzmacniacz nie okradają mnie ze spektrum możliwości brzmieniowo-dynamicznych. Wspomnę i jednym minusie- jest wilk, na VI progu struny G. Wilki zazwyczaj to mają do siebie, że chodzą parami ale na szczęście na XI struny D nie ma, więc kiedy potrzebuję bardzo długiego wybrzmienia cis w tej oktawie jestem zmuszony użyć raczej struny D. To jedyny minus jaki znajduję.

(Modyfikacje.
Wkręciłem basikowi chromowaną płytkę - nad przetwornikiem bliżej szyjki - i wreszcie odkryłem, że ten stary sku....n, Marcus, się nie myli. Tego nie jestem w stanie przekazać w słowach.)

Ciekawostki.
Jeśli chcielibyście jednak raczej odjąć coś basoofce niż dodać, czyli na przykład ściągnąć jej plastikową maskownicę, żeby basia wyglądała bardziej surowo, czeka was niespodzianka – między płytką od potencjometrów a płytką plastikową, aż do przystawki, biegnie czarny kanał, rowek, czy jak to nazwać, którym biegną kabelki. Nagie baśki są piękne, ale nie kiedy z brzucha wystaje im część bebechów.
Niektórzy to wiedzą, a niektórzy nie, więc warto napisać. Squiery te są obecnie robione w Indonezji w dwu fabrykach: Corta i Samicka (ja mam akurat od Corta – można to poznać po numerze seryjnym).

Pros und cons:
+ cena (znajomy sprzedawca sprzedał mi basik za 1200 zło.);
+ brzmienie;
+ jakość roboty (choćby bebeszki – no naprawdę nie mam się do czego przyczepić, żadne tam cieniutkie kabelki...);
+ wygląd (dla mnie bomba!;);
- jeden wilk
- niechlujnie (w stosunku do reszty) zamontowana płytka ochronna;
- niezbyt dobra regulacja wysokości przetworników;
- brak informacji ze strony producenta, dotyczącej konserwacji nielakierowanej podstrunnicy i szyjki.

aktualizacja nastąpi